(AAF) اصطلاحی است برای شرایطی که سیگنالهای
گفتاری به صورت الکترونیکی تغییر پیدا می کنند و در
نتیجه گویندگان صدای خودشان را به صورت
متفاوتی از حالت طبیعی می شنوند.
شکلهای معمولی که برای تغییر سیگنالهای گفتاری به کار
می روند عبارتند از :
1) ماسک شنیداری : MAF
2) تاخیر دربیوفیدبک شنیداری : DAF- PFF-DSA
3) بیو فیدبک شنیداری به صورت تغییر فرکانس : FAF
در MAF فرد صدای خود را نمی شنود
در DAF فرد صدای خود را با تاخیر ( معمولا 100تا 1000
میلی ثانیه ) می شنود
و در FAF فرد صدای خود را با فرکانسی بالاتر یا پایین
تر از صدای خود (در حدود 1 تا 4/1 اکتاو) (زیرتر یا بم
تر) می شنود.
روش MAF به علت عدم استقبال کمتر مورد استفاده قرار می
گیرد ولی DAF -DSA،
FAF و یا ترکیبی از این دو
بیشتر مورد استفاده واقع می شود. اکثر این ابزارها
شامل یک پردازشگر سیگنال ، هدفون و میکروفون
می باشند و تکنولوژی بلوتوث هم نیاز به وجود سیم بین
پردازشگر و هدفون را برطرف کرده است.
این دستگاها به صورت قابل حمل ، پشت گوشی و داخل گوشی
و... وجود دارند.
لیست سایتهایی که این محصولات را در خارج از ایران
ارائه می دهند :
http://www.speecheasy.com/
http://www.casafutura.com/
http://www.voiceamp.net/
http://www.stutteringcontrol.com/
http://www.defstut.com/
http://www.digital-recordings.com/
http://www.kayeelemetrics.com/


