گفتار درمانی و توانبخشی     پایگاه اطلاع رسانی گفتار توان گستر

             پایگاه اطلاع رسانی گفتار توان گستر          ارائه دهنده کاملترین و جامع ترین اطلاعات توانبخشی             گفتار درمانی      کاردرمانی       فیزیو تراپی          اپتومتری        شنوایی سنجی          ارتوپدی فنی                   

                                           پایگاه اطلاع رسانی گفتار توان گستر          ارائه دهنده کاملترین و جامع ترین اطلاعات توانبخشی             گفتار درمانی      کاردرمانی       فیزیو تراپی          اپتومتری        شنوایی سنجی          ارتوپدی فنی           

چگونه به صورت ناشناس اس-ام-اس بفرستيم؟
مطمئنأ براي شما نيز پيش آمده که دوست داشته باشيد گاهي اس ام اس شما به صورت ناشناس ارسال شود . در اين هنگام چه مي كنيد ؟
خوب خيلي ها از سرويسهاي سايتهاي ديگر استفاده مي كنند كه اشكال اين كار اينه كه اولا معمولا مي بايست اين كار را از طريق اينترنت انجام دهيد و ثانيا هزينه ارسال هر پيام كوتاه در اين روش بسيار گرانتر از هزينه ارسال با موبايل است .
اما امروز ما ترفندي را به شما معرفي خواهيم كرد كه اين ترفند روشي را به شما معرفي ميکند که ميتوانيد با استفاده از موبايل خود پيام کوتاه متني SMS ارسال کنيد به شکلي که شماره شما براي فرد مورد نظر نمايش پيدا نکند و کاملأ مخفي ميمانيد.
اين ترفند خصوصياتي دارد که بايد گوشي فرستنده و دريافت کننده آن را دارا باشد. پيشنهاد ميکنيم اين ترفند را حدأقل يکبار تست کنيد تا نتيجه را ببينيد.ابتدا به اين نکات دقت کنيد:
اين ترفند تنها روي گوشي هايي قابل اجراست که قابليتي به نام Email gateway را دارا باشند. گوشي هايي که اين قابليت رو دارند اکثرأ سوني اريکسون هستند همانند W800 , W810 , W550 ,K750 , K700 , S700 و … .
براي استفاده از اين ترفند بايد هر دو گوشي فرستنده و دريافت کننده قابليت Email gateway را دارا باشند. پس پيش از هرکاري اين موضوع رو يقين پيدا کنيد.اکنون همانند دستورالعمل زير مراحل را طي کنيد ، تنها ممکن است بسته به تنوع گوشي شما مقداري تغييرات وجود داشته باشد:
ابتدا از منوي اصلي وارد قسمت Messaging شويد. سپس به قسمت Settings رفته و به بخش Text Messaging وارد شويد. در قسمت بعد به Email gateway رفته و شماره فردي که ميخواهيد SMS را برايش ارسال کنيد را وارد کرده و Add کنيم.
حالا به عقب بازگرديد ، پس از وارد شده مجدد به بخش Messaging ، قسمت Write New را انتخاب کنيد. Text Message را انتخاب کنيد ، متن مورد نظر را تايپ نماييد و Continue را انتخاب کنيد. اکنون گزينه اول يعني Enter Email Address را انتخاب کرده و يك ايميل دلخواه را وارد نماييد. (مثلا : test©shahvar.net) در پايان پيام را ارسال کنيد.اکنون فرد مورد نظر به هنگام دريافت پيام به جاي شماره شما آدرس ايميلي که وارد کرديد را مشاهده خواهد کرد اگه كمي فكر كنيد به اين نتيجه خواهيد رسيد كه قادريد با استفاده از اين ترفند به طور مثال آدرسي از شركت مايكروسافت يا ياهو و يا …. بدهيد و طرف مورد نظر رو سر كار بگذاريد . (چون احتمالا فرد مورد نظر چنين تصور مي كند كه اين SMS از طرف اين شركتها ارسال شده است ) و يا كلي فكر خفن ديگه كه مي تونيد با استفاده از اين ترفند به كار ببريد
منبع: www.khemeli.com

 

چگونه IP خود را عوض کنيم؟
اين مقاله آموزش می دیم چه جوري IP خودتون را با يه IP ديگه از همون Range عوض کنين. هر موقع که به اينترنت وصل ميشين، پروتکل DHCP به شما يه IP تخصيص ميده. عوض کردن اين IP کار چندان سختي نيست و البته ميتونه مفيد هم باشه! موقعي که شما تحت حمله DDoS هستين يا وقتي که ميخواين تمامي درخواستها به يه وب سرور رو به طرف خودتون Redirect کنين يا فرضاً وقتي که IP شما بسته شده و ميخواين به جاي اون از يه IP ديگه در Range خودتون استفاده کنين و يا ... به تغيير دادن IP احتياج پيدا ميکنين.
ب) اطلاعات مورد نياز
قبل از اينکه شما بتونين IP خودتون رو عوض کنين، بايد يه سري اطلاعات جمع کنين. اين اطلاعات عبارتند از : محدوده IP شما، Subnet Mask، مدخل (Gateway) پيش گزيده، سرور DHCP و سرورهاي DNS
1. به دست اوردن محدوده IP : بدست اوردن IP Range اصلاً سخت نيست! فرض کنيد IP شما 24.193.110.255 باشه. شما ميتونين به طور مشخص از محدوده زير براي IP جديد خودتون انتخاب کنين :
24.193.110.1 < [آي پي جديد] < 24.193.110.255 بدست آوردن ip رو قبلآ گفتیم
2. به دست اوردن Subnet Mask، مدخل، سرور DHCP و DNS : به دست اوردن اينها هم ساده‌س! يه خط فرمان DOS باز کنين و توش تايپ کنين ipconfig /all شما حالا بايد بتونين يه چيزي شبيه به اين ببينين :

Host Name . . . . . . . . . . . . : My Computer Name Here
Primary Dns Suffix . . . . . . . :
Node Type . . . . . . . . . . . . : Unknown
IP Routing Enabled. . . . . . . . : No
WINS Proxy Enabled. . . . . . . . : No

Ethernet adapter Local Area Connection:

Connection-specific DNS Suffix . : xxxx.xx.x
Description . . . . . . . . . . . : NETGEAR FA310TX Fast Ethernet Adapter (NGRPCI)
Physical Address. . . . . . . . . : XX-XX-XX-XX-XX-XX
Dhcp Enabled. . . . . . . . . . . : Yes
Autoconfiguration Enabled . . . . : Yes
IP Address. . . . . . . . . . . . : 24.xxx.xxx.xx
Subnet Mask . . . . . . . . . . . : 255.255.240.0
Default Gateway . . . . . . . . . : 24.xxx.xxx.x
DHCP Server . . . . . . . . . . . : 24.xx.xxx.xx
DNS Servers . . . . . . . . . . . : 24.xx.xxx.xxx
24.xx.xxx.xx
24.xx.xxx.xxx
Lease Obtained. . . . . . . . . . : Monday, January 20, 2003 4:44:08 PM
Lease Expires . . . . . . . . . . : Tuesday, January 21, 2003 3:43:16 AM

خوب! اين تموم اطلاعاتي بود که نياز داشتين. بهتره اون خط فرمان DOS رو باز نگه دارين يا اينکه اطلاعاتش رو کپي کنين. (براي کپي کردن، متن رو انتخاب کنين و يکبار روش کليک کنين)
3. عوض کردن IP : براي عوض کردن IP خودتون، اول بايد يه IP انتخاب کنين (يادتون نره که تو محدوده باشه!) به نظر من بهتره اول مطمئن بشين که اين IP جديد مُرده! (همون Dead) بلدين که چطوري؟ اين IP رو پينگ کنين و اگه Time Out داد مطمئن باشين که ميشه ازش استفاده کرد. حالا در Control Panel بريد به Network Connections و روي Connection فعال دابل کليک کنين. دکمه Properties رو بزنين و بريد به برگه Networking. حالا (Internet Protocol (TCP/IP رو انتخاب کنين و دکمه Properties رو بزنين. در پنجره جديدي که باز شده، قسمتهاي Use the following IP address و Use the following DNS server addresses رو با توجه به اطلاعاتي که در قسمت 2 به دست اوردين پر کنين. در قسمت اول، IP اي رو که انتخاب کرديد (IP جديد) و در قسمت دوم، آدرس DNS Server رو وارد کنين. حالا تغييرات رو ثبت و تأييد کنين. فقط يه تست کوچيک مونده! در مرورگر خودتون، آدرس يه سايت رو وارد کنين. اگه صفحه سايت اومد، بدونين که با IP جديد دارين کار ميکنين. براي اينکه مطمئن بشين که تغييرات اعمال شدن، دوباره در خط فرمان DOS تايپ کنين ip config /all اگه پس از اجراي اين دستور، IP و DNS جديد رو ديديد، بدونين که درست عمل کرديد.

اهميت متن پيوندي (Anchor text ) در بهينه سازي سایتها در موتورهای جستجو

گوگل ( تعداد ديگری از موتورهاي جستجو ) صفحات وب سایتها را تحت تاثیر مستقیم متن لينكها (Anchor Text ) به آن صفحات در نتايج جستجو نمایش می دهد.

Googlebombs تقریباً آسانترين نمونه ها براي پيدا كردن و درك كردن اين موضوع است كه چگونه متن پيوندي بر SERP یا Search Engine Result Pages یا همان صفحات نتایج جستجو تاثير ميگذارد.

با جستجوی عبارت Miserable failure در گوگل ( در اواخر سال 2005 ) , Googlebomb صفحه بيوگرافي جورج بوش را مدنظر قرار ميدهد( www.whitehouse.gov/president/gwbbio.html )
به روشنی این مثال قدرت متن پيوندي را نشان ميدهد, چرا که با مشاهده این صفحه در می یابید که چنین کلمه ای به هیچ وجه در این صفحه استفاده نشده است ( نه در متن صفحه , نه در عنوان و ... ) و با تحقیق و تفحص بیشتری می توان به این نکته دست یافت که تعداد زيادي از وبلاگ نويس ها از متن پيوندي miserable failure برای لینک دادن به این صفحه استفاده کرده اند.

Google bomb از كارايي تركيبي يك متن پيوندي با هزاران لينك سود ميبرد. در یک اتفاق مشابه فوق با کلمه Computer و SERP کلمه Computers درگوگل درحال رخ دادن است. از ژانويه 2005 ، با جستجوي كلمه Computer درگوگل سایت http://www.dell.com/ را به عنوان 10 نتيجه مهم و با جستجوی کلمه كامپيوترها سایت http://www.compaq.com/ را به عنوان 10 نتيجه مهم رتبه بندي ميكند. با نگاه كردن به Source اين دو صفحه و بررسی استفاده از كلمه كامپيوتر يا كامپيوترها را به ترتيب آشكارميكند که متن پيوندي چقدر موثر است ؟


چگونه به طور موثر از متن پيوندي استفاده كنيم ؟
كاربرد متن پيوندي , محتوايي لينك را به صفحه لينك گیرنده نسبت می دهد , به اين معني كه اگر شما بتوانيد صفحات مرتبط را به هم با متن پیوندی مناسب لينك كنيد , آن صفحات درSERP مربوطه شان خيلي بهتر ظاهر خواهند شد.

موتورهاي جستجوگر، با درجات متفاوتي از موفقيت، در واقع يك كار انجام مي دهند: فراهم آوردن يک وسيله جستجوی ساده برای كمك به كاربران در رسيدن به اطلاعات مورد نياز.
 

خدمات جستجويي که در وب ارايه می شود به دو گروه اصلی زير تقسيم بندی می گردد:

• Search Engine (موتور جستجوگر)
• Directory (فهرست)

تفاوت اصلی دو گروه اشاره شده در اين است که اطلاعات پايگاه داده گروه اول را نرم افزارها جمع آوری می کنند حال آنکه اين کار برای گروه دوم توسط انسانها انجام می شود.


الف- Search Engine يا موتور جستجوگر
در حالت كلي زماني كه صحبت از موتور جستجوگر مي شود، مقصود، اين نوع آن است. در اين نوع از موتورهاي جستجوگر، كار جمع آوري اطلاعات بر عهده اسپايدرها است. اسپايدر نرم افزاري است كه كار جمع آوري اطلاعات مورد نياز يك موتور جستجوگر را بر عهده دارد. پايگاه داده اين نوع از موتورهاي جستجوگر بزرگتر از ساير انواع است و اطلاعاتي را كه آنها ارايه مي دهند، معمولا" به روزتر مي باشد.
عمليات به روز رساني و گسترش اطلاعات پايگاه داده موتور جستجوگر از يک هفته تا چند ماه به طول مي انجامد. اسپايدرها، هيچ گاه از كار نمي ايستند و به طور مداوم به جمع آوري اطلاعات مشغول هستند. ممكن است اطلاعات جمع آوري شده توسط اسپايدرها از صفحات جديد باشد و يا اطلاعات به روز شده از صفحاتي باشد كه قبلا" هم به آنها مراجعه کرده اند.
زمانيکه صحبت از تكنيك هاي بهينه سازي سايت ها (SEO) به ميان می آيد در واقع تكنيك هايي مطرح اند كه براي كار با اين نوع از موتورهاي جستجوگر مؤثرند. بعضي از اين نوع موتورهاي جستجوگر عبارتند از :


Google, Yahoo, MSN, AllTheWeb, Gigablast, WiseNut, Teoma


ب _ Directory يا فهرست
دايركتوري ها اطلاعات را در گروه هاي مختلف دسته بندي مي كنند. تفاوت اصلي دايركتوري با يك موتور جستجوگر در اين است كه دايركتوري اسپايدر ندارد. دارندگان سايت ها به دايركتوري مراجعه مي كنند، گروه مناسب براي سايت خود را در آن بر مي گزينند و سايت خود را به آن گروه معرفي مي كنند.
پس از آنكه اطلاعات سايت ها به گروه هاي مختلف ارسال شد، ويراستاران دايركتوري آن اطلاعات را بررسي مي كنند و در صورتي كه گروه درخواست شده، با زمينه فعاليت سايت معرفی شده يكي باشد و همچنين ساير قوانين دايركتوري نيز رعايت شده باشد، سايت را در گروه ياد شده مي پذيرند.
در صورتي كه كاربران استفاده درستي از گروه هاي دايركتوري بنمايند مي توانند اطلاعات مفيدي را به كمك آنها كسب كنند.
دايركتوري از وجود يک سايت مطلع نمي گردد مگر زماني كه آن سايت به دايركتوري معرفي شود. يكي از ايراداتي كه به دايركتوري ها وارد مي شود اين است كه سايت هاي مرده زيادي در خود دارند. به عبارت ديگر يك سايت بعد از آنكه در يکی از گروه های آن قرار گرفته، ديگر به فعاليت خود ادامه نداده است اما با اين حال هنوز هم دايركتوري آنرا به عنوان يك سايت فعال به كاربران معرفي مي كند.
البته دايركتوری هاي حرفه اي با استخدام ويراستاران خبره تلاش بسياري براي رفع اين نقص و نواقص مشابه مي نمايند. امكان دارد دايركتوري ها براي بررسي اين مورد از اسپايدرها هم كمك بگيرند. در اين مورد خاص، كار اسپايدر اين است كه بررسي كند كه آيا سايت هايي كه قبلا" در گروه ها قرار گرفته اند، هنوز هم فعال مي باشند؟ در مواردي هم امكان دارد كه اسپايدرها تغيير زمينه فعاليت سايت ها و يا فعال بودن پيوندهای درون صفحات سايت ها را بررسی کنند.

قرار گرفتن در پايگاه داده دايركتورهاي عمده، نقش مهمي در کسب رتبه های بالا در موتورهاي جستجوگر(نوع اول) دارد. دايركتوري هاي عمده عبارتند از : Yahoo, Look Smart , Dmoz

بعضی از ارايه دهندگان خدمات جستجو در واقع تلفيقی از هر دو گروه می باشند به عنوان مثال ياهو هم اسپايدر دارد و هم ويراستار، گوگل نيز از فهرست Dmoz در بخش فهرست خود کمک گرفته است.

اما زيرگروههايي برای دو گروه اصلی خدمات جستجو وجود دارد که هم از ديدگاه کاربران وب و هم از ديدگاه مديران سايتها حايز اهميت می باشند.

 اين خدمات جستجو عبارتند از:

• Meta Search Engine (ابر جستجوگر)
• Pay Per Click Search Engine (رتبه بازای پول)
• Spcialty Search Engine (موتور جستجوگر خاص)


Meta Search Engine يا ابر جستجوگر
ابرجستجوگر از نتايج ساير موتورهاي جستجوگر استفاده مي كند. كار آن بدين صورت است كه سوال كاربر را همزمان به موتورهاي جستجوگر مختلفي ارسال می کند. پس از دريافت نتايج جستجوی آنها به بررسی نتايج دريافت شده می پردازد و در نهايت ترکيبی از رتبه هاي بالاي آنها را طبق الگوريتم خود بعنوان نتايج جستجو به کاربر نشان مي دهد. ابر جستجوگر اسپايدر و پايگاه داده ندارد. برخی از آنها عبارتند از:

Vivisimo, Mamma, IXQuick, WebCrawler, Kartoo, DogPile


Pay-per-Click Search engine يا موتورهای جستجوگر رتبه به ازای پول!
کار آنها بسيار شبيه يك مزايده است: با توجه به واژه كليدي انتخابي، براي بالاترين رتبه، بايد بالاترين قيمت نسبت به ساير متقاضيان پرداخت شود.
در واقع نحوه ارائه نتايج جستجو در PPC به اين ترتيب است كه اگر سايتي خواهان بالاترين رتبه (رده اول)‌ در نتايج جستجوي آن می باشد، بايد بالاترين رقم به ازاي هركليك را نسبت به تمام رقبا بپردازد.
به عنوان مثال اگر سايتي مكان اول را براي عبارت Persian Carpet به قيمت 10 ريال خريده باشد، هر بار كه عبارت ياد شده جستجو گردد و بيننده‌اي با دنبال كردن پيوند ارائه شده در نتايج جستجو به سايت مورد نظر برود، دارندگان آن سايت بايد 10 ريال به موتور جستجوگر بپردازند. اگر 1000 بيننده اين كار را انجام دهند، آن گاه بايد 1000×10 ريال، پرداخته شود.

البته اين گونه نيست كه PPC فقط سايت هايي را ليست مي‌كند كه با آنها قرارداد تجاري بسته است. بلكه ابتدا كليه سايت هاي طرف قرارداد خود را براي عبارات‌ مورد نظر آن سايت ها ليست مي‌كند و سپس سايت هاي ديگر را كه معمولا از پايگاه داده ساير موتورهاي جستجوگر است، ليست مي‌كند. نمونه ای از روش ارايه نتايج جستجوي اين نوع از موتورهاي جستجوگر را در شكل زیر نشان داده شده است.


سايت های رده 110 و 111 برای عبارت free stuff هزينه می پردازند که بالاتر از سايت های قرار گرفته در رتبه هاي 112 و 113 ايستاده اند.
به عبارت های sponsored listing و additional listing توجه نماييد. خيلی دوست دارم نام "موتورهای جستجوگر پولکی" به اين نوع از موتورهای جستجوگر داده شود! در اين مورد مي‌توان به Overture و Findwhat اشاره كرد.
 

فوايد آنها:
1. دارنده سايت تنها زماني پول مي پردازد كه واقعا" بيننده اي به سايت او بيايد.
2. سايت تقريبا" در عرض چند ساعت و يا حداكثر يك هفته در نتايج جستجو قرار مي گيرد و ديگر نيازي به چندين ماه انتظار نيست تا در نتايج جستجوي ساير موتورهای جستجوگر قرار گيرد که آن هم معلوم نيست دارای چه رتبه اي خواهند بود.
3. سايتی اگر بالاترين رتبه را مي خواهد، كافي است که بالاترين قيمت را بپردازد و ديگر نيازي به كاربرد تكنيك هاي رايج براي كسب رتبه های بالا نيست.
4. چون اينگونه سايتها معمولا به صورت شبکه ای از سايتها فعاليت می کنند، يک سايت با استفاده از سيستم آنها در نتايج جستجوی موتورهاي جستجوگر ديگر كه داراي شراكت تجاري با آنها هستند هم قرار می گيرد. به عنوان مثال اورچر، ياهو و آلتاويستا در يک شبکه هستند.


Specialty Search Engine يا موتورهای جستجوگر خاص
اين نوع از موتورهاي جستجوگر بر موضوعي خاص تمركز دارند و تنها سايت هاي مرتبط با آن موضوع را در پايگاه داده خود قرار مي دهند. به عنوان مثال يكي از آنها ممكن است تنها سايت هاي ايراني را بپذيرد و موضوع فعاليتش سايت هاي ايراني باشد.
اين موتور‌هاي جستجوگر اطلاعات تخصصي‌تري را ارائه مي‌دهند زيرا معمولا توسط افراد متخصص در آن زمينه اداره مي شوند. موتورهای جستجوگر منطقه ای و موضوعی به اين دسته تعلق دارند. در اين مورد مي توان به مواردی نظير: ChemicalSearch, IndustrySearch اشاره كرد.
 

به موتورهای جستجوگر نه بگویید!

دو پروتكل عمده براي منع كردن موتورهاي جستجوگر از بايگاني منابع وب وجود دارد:

• پروتكل robots
• پروتكل robots meta tag

پروتكل robots
می توان با يک فايل متنی و بسيار ساده، ميزان دسترسی موتورهای جستجوگر به محتوای سايت ها را کنترل کرد. اين فايل robots.txt نام دارد و پروتکل حاکم بر آن پروتکل robots نام دارد.
موتور جستجوگر قبل از آنکه وارد سايتی شود، ابتدا فايل ياد شده را درخواست می کند و تمام محدوديت های پيش روی خود در آن سايت را می خواند. نبود اين فايل در يک سايت به معنای نبودن هيچ گونه محدوديتی برای تمام اسپايدرها است (حالت پيش فرض).
موتور جستجوگر بعد از آنکه تمام فايل ها و مسيرهای ممنوع را دانست. شروع به خواندن مطالب سايت می کند و البته به محدوديت های موجود نيز احترام می گذارد (اگر يک اسپايدر مودب باشد!).

نوشتن robots.txt
پروتکل روبوتز تنها دو دستور دارد که به کمک آنها محدوديت های زير مشخص می شوند:

• کدام اسپايدرها محدود شوند.
• کدام مسيرها محدود شوند.

user-agent:
با اين دستور، روبوت ها مشخص می شوند. روبوت (اسپايدر) هر موتور جستجوگر نام مشخصی دارد و برای محدود کردن موتورهای جستجوگر کافی است که نام روبوت های مورد نظر را به همراه اين دستور به کار گيريم. اي دستور به صورت زير به کار می رود:

به عنوان مثال وقتی که روبوت مورد نظر مربوط به گوگل است خواهيم داشت:
user-agent:googlebot

و همين طور اگر روبوت NorthernLight مورد نظر باشد،آنگاه:
user-agent:gulliver


با اين دستور مسيرهای ممنوع مشخص می شوند که به صورتهای زير به کار می رود:

disallow:/path/
disallow:/sales/
disallow:/shopping_card/


برای محدود کردن هر روبوت ابتدا آنرا مشخص کرده و سپس تمام مسيرهای محدود شده برای آنرا ذکر می کنيم:

user-agent: googlebot
disallow:/test/
disallow:/sales/

و با دستور زير همه روبوت ها می توانند محتوای تمام مسيرها را بخوانند:

user-agent:*
disallow:


کاربرد * به همراه user-agent به معنای تمام روبوت ها است.
در مثال زير به تمام روبوت ها گفته می شود که خوش آمديد، اينجا خبری نيست، لطفا دور شويد (با زبان خوش!).

user-agent:*
disallow:/


کاربرد / به همراه disallow به معنای تمام مسيرها است. همچنين برای نوشتن توضيحات در فايل robots.txt از # به صورت زير استفاده می شود:

# all robots are allowed
user-agent:*
disallow:


شما اگر گاليور بوديد و قصد سفر به سايت آدم كوچولوها را داشتيد با ديدن دستورات زير چه مي كرديد؟

User-agent:*
Disallow:/

User-agent:Gulliver
Disallow:


فايل robots.txt را کجا بايد قرار داد؟
از مثالهای زیر کمک گرفته و فایل را در محل مناسب آن قرار دهید.

http://www.iranseo.com/robots.txt
http://www.iranseo.com:6446/robots.txt
http://iranseo.com/robots.txt


و نكات ديگر:
• حتی اگر سايت شما هيچ گونه محدوديتی ندارد توصيه می شود که اين فايل را بر روی سرور خود قرار دهيد. در اين صورت کافيست که به صورت زير عمل کنيد:

user-agent:*
diallow:




بودن اين فايل به صورت ذکر شده و نبودن آن در هر دو صورت برای موتورهای جستجوگر يک معنا دارد:

آزادی در دسترسی به محتوای سايت

اما وجود robots.txt می تواند نشان از حرفه ای بودن سايت باشد و شايد در رتبه بندی سايت هم مورد لحاظ قرار گيرد.

آزادی در پرتو يک قانون بدون محدوديت بهتر است از آزادی ناشی از بی قانونی!

• همواره يک مسير را ممنوع کنيد و نه يک فايل را.

گيريم که شما فايل rtg.html را برای گوگل به صورت زير محدود کرده باشيد:

user-agent:googlebot
diallow:/project/html-resources/rtg.html

user-agent:*
disallow:


همانطور كه مي دانيد تنها موتورهاي جستجوگر فايل robots.txt را نمي خوانند و در واقع همه کاربران با خواندن اين فايل می توانند بفهمند که شما چه فايلی را محدود کرده ايد و به راحتی می توانند به آن مراجعه کنند. مثلا آدرس آن مي تواند آدرس زير باشد:

http://www.your-site-name.com/project/html-resources/rtg.html



• تمام مسيرهای درون اين فايل را با حروف کوچک انگليسی بنويسيد. وب سرورهاي نصب شده بر روي سيستم هاي عامل يونيكس به بزرگي و كوچكي حروف در URL حساس هستند.
• هر سايت تنها می تواند يک فايل robots.txt داشته باشد.
• بعد از آنکه فايل robots.txt را بر روی سرور سايت خود قرار داديد با بررسی Server Logs سايت خود می توانيد بفهميد که آيا موتورهای جستجوگر به محدوديت هايي که تعريف کرده ايد وفادار بوده اند يا خير.
اگر يک موتور جستجوگر به محتوای آن توجه نکرده باشد، می توانيد با آنها مکاتبه کرده و علت را جويا شويد و از آنها بخواهيد که فايل های مسير مورد نظر را از بايگانی خود حذف کنند.
• در ابتدا و انتهای تمام مسيرهای قرار گرفته در Disallow از / استقاده کنيد.

پروتکل robots meta tag
با استفاده از robots.txt توانستيم بعضی از مسيرهای سايت خود را برای همه و يا تنی چند از موتورهای جستجوگر محدود کنيم. می توان با استفاده از يکی از شناسه های HTML هم محدوديت هايي را برای يک صفحه تعريف کرد.
اين شناسه ميزان دسترسی به يک صفحه را معين می کند و به يکی از چهار صورت زير به کار می رود:

<meta name="robots" content="index,follow">
<meta name="robots" content="noindex,follow">
<meta name="robots" content="index,nofollow">
<meta name="robots" content="noindex,nofollow">


Index
به معنای اين است که موتور جستجوگر می تواند محتوای صفحه را بايگانی کند. آوردن no بر سر آن به معنای اين است که موتور جستجوگر نمی تواند محتوای صفحه را بايگانی کند.

Follow
به اين معناست که موتور جستجوگر می تواند لينک های موجود در صفحه را دنبال کند. آوردن no بر سر آن به اين معنا است که موتور جستجوگر نبايد لينک های صفحه را دنبال کند.

با استفاده از اين شناسه محدوديت ها به تمام موتورهای جستجوگر اعمال می شود و نمی توان محدوديت های موردی اعمال کرد: همه يا هيچ کدام!
اگر در صفحه ای از اين شناسه استفاده نشده باشد، به معنای index, follow است. يعنی محتوای صفحه خوانده شود و لينک های آن دنبال گردد (حالت پيش فرض).
می دانيد هر يک از چهار ترکيب ياد شده برای چه صفحاتی مناسب می باشند؟

برخی از موتورهای جستجوگر نيز META robots مخصوص به خود دارند ( نظير گوگل) که می توانيد از آنها نيز استفاده کنيد. برای اطلاع از چگونگی استفاده از آنها می توانيد از Help همان موتور جستجوگر کمک بگيريد.
 

شما بايد عباراتي را بیابید که مخاطبان بالقوه شما جستجو مي کنند نه عباراتي که شما هنگام جستجو از آنها استفاده مي کنيد (يا دوست داريد از آنها استفاده کنيد).

رتبه بالا با عبارت مناسب است که شما بايد به آن دست يابيد. امكان دارد شما با كلماتي همواره در صدر نتايج جستجو باشيد، اما موتورهاي جستجو حتي يك بيننده هم روانه سايت شما نکنند! علت چيست ؟ بسيار ساده است: شما واژه هايي را برگزيده ايد که جستجو نمي شوند!

كاربران براي يافتن سايت هاي مورد علاقه خود، عبارت هايي را جستجو مي كنند. بعضي از عبارات بسيار جستجو مي شوند که به اين عبارت ها، عبارت هاي محبوب گفته مي شود. عده اي از عبارت ها هم يا کم جستجو مي شوند و يا جستجو نمي شوند که عبارت هاي داراي محبوبيت کم يا فاقد محبوبيت، خوانده مي شوند.
ميزان دفعاتي كه بعضي از واژه ها در سپتامبر 2004، جستجو شده اند در زیر نشان داده شده است

(ميزان محبوبيت):
iran travel 1113
iran 279029
travel 5455884
thailand travel 27762
search engine ranking 30981

ترفند: اگر رتبه هاي متوسطي با عبارت هاي محبوب کسب کنيد بهتر از اين است كه رتبه هاي بالايي با ساير عبارات داشته باشيد.
 

براي انتخاب كلمات مناسب سه فاكتور عمده زير را بايد در نظر بگيريد:

• ميزان مرتبط بودن آنها با محتواي سايت
• ميزان محبوبيت آنها در بين کاربران وب
• ميزان رقابتي بودن آنها ميان وب سايت های ديگر

براي انتخاب واژه هاي کليدي بايد مانند بينندگان سايت تان فكر كنيد: آنها با چه كلماتي سايت شما را مي يابند؟
الف ) تمام عباراتي را بنويسيد كه دوست داريد، بينندگان با جستجوي آنها، سايت شما را بيايند.
ب ) سعي كنيد تمام رقباي خود را شناسايي كنيد. براي پيدا كردن اين رقبا از چه كلماتي استفاده مي كنيد؟ آن عبارات را هم بنويسيد.
ج ) ليست مرحله الف و ب را در هم ادغام كنيد و ليست جديدي را تشكيل دهيد.

به هنگام تحليل عبارتهاي کليدي شما به دنبال تمايلات کاربران هستيد. بعد از تهيه ليست اوليه عبارتها بايد مشخص نماييد که کاربران چه ترکيبا